Rat Queens tom 6: Piekielny szlak (Kurtis J. Wiebe/Owen Gieni)

Powstawanie kolejnych odsłon serii ”Rat Queens” to materiał na solidny dreszczowiec. Przypomnijmy po kolei: najpierw rysownik Roc Upchurch zostaje aresztowany za przemoc domową i skazany prawomocnym wyrokiem są. W jego miejsce wskakuje Stjepan Sejic, który rezygnuje po raptem czterech zeszytach ze względu na kontuzję pleców (notabene, nie wyleczył jej do dziś). Wiebe zatrudnia zatem debiutantkę Tess Fowler, która również rezygnuje po kilku odsłonach, oskarżając scenarzystę o to, że za wszelką cenę próbował utrudnić jej pracę nad komiksem i doprowadzić do powrotu Upchurcha. Wiebe decyduje się zamknąć serię na 16 numerze i zrelaunchować tytuł, który i tak był już mocno krytykowany za odbiegnięcie od tego, co było u podstaw serii. Nowe/stare ”Rat Queens” (czyli od tomu czwartego) ignoruje zatem wydarzenia z całego trzeciego tomu oraz pewne wątki z drugiego, ale z jakiegoś powodu zachowuje ciągłość numeracji. Nieważne. Tym razem do Wiebego dołącza Owen Gieni i wspólnymi siłami udaje się im wyprodukować aż piętnaście numerów serii, po czym scenarzysta ogłasza, że oddaje swój tytuł w ręce innych twórców, ponieważ czuje psychiczne wypalenie i przyznaje, iż w trakcie prac nad przygodami Szczurzych Królowych zmagał się z depresją. I właśnie w tym momencie jesteśmy właśnie z publikacjami od wydawnictwa Non Stop Comics. Przypomnę tylko, że ”Rat Queens” to teoretycznie cały czas, no cóż, komediowe fantasy mocno przesiąknięte klimatami papierowych RPGów.

Głębia tom 5: Światłość niesie światłość (Rick Remender/Greg Tocchini/Dave McCaig)

Spośród wszystkich dotychczasowych projektów Ricka Remendera dla Image Comics, ”Głębia” była zdecydowanie najbardziej niekonwencjonalna. Nie tyle z powodu podjętej tematyki, ponieważ wszelakie odmiany postapokalipsy są od dłuższego czasu w modzie i zgaduję, iż nieco szperając nieco, nomen omen, głębiej, z pewnością znaleźlibyśmy niejeden komiks o ostatkach ludzkości żyjącej pod wodą. Jednakże historię Stel Caine Rick Remender promował jako komiks z różnych względów dla niego terapeutyczny, mający nieść przesłanie dotyczące tego, iż optymizm może pomóc pokonywać największe trudności. Czy w związku z tym można było spodziewać się, iż komiks ”Głębia” zakończy się jakoś inaczej, niż właśnie optymistycznie? W zasadzie nie. Pytanie tylko, czy Rick Remender właśnie w taki sposób doprowadził do finału losy Stel i jej najbliższych?

Księżycówka tom 3: Rue Le Jour (Brian Azzarello/Eduardo Risso)

Mówisz ”Image Comics”, myślisz ”problemy z licencjami na wydawanie komiksów”. To oczywiście w pewnym zakresie żart, lecz wydawnictwo Mucha Comics miało pewne kłopoty ze ściągnięciem do polski trzeciego tomu serii ”Księżycówka”, aż w końcu w czerwcu tego roku ogłoszono sukces i tom ”Rue Le Jour” (internetowy tłumacz podsunął mi zwrot ”Ulica za dnia”, zapewne robiąc w konia) wreszcie trafił na sklepowe półki. I warto było czekać, bo zaprezentowane tym razem losy Lou Pirlo czytało się bardzo dobrze.

Deadly Class tom 6: 1988 To jeszcze nie koniec

Wydawnictwo Non Stop Comics zdecydowanie lubi twórczość Ricka Remendera i w ostatnich miesiącach zaserwowało nam kumulację komiksów z jego scenariuszami. W maju ukazały się drugi tom ”Death or Glory” oraz trzeci ”Fear Agent”, zaś miesiąc później na sklepowe półki trafiły kolejne dwa, czyli finał ”Głębi” oraz szósty już tom mojej zdecydowanie ulubionej autorskiej serii jego autorstwa, a więc oczywiście ”Deadly Class”. Zauważyłem w kilku innych, dotyczących tego tomu tekstach znalezionych w sieci, zarzut polegający na tym, iż kolejny raz dostajemy to samo. I wiecie co? W zasadzie to totalnie się z tym zgadzam, lecz w żadnym przypadku nie mam zamiaru robić z tego jakiegokolwiek minusa. No, przynajmniej częściowo ;)

Fear Agent tom 3 (Rick Remender/Tony Moore i Mike Hawthorne)

W 2018 roku Rick Remender postanowił zwinąć swoją autorską serię ”Fear Agent” z wydawnictwa Dark Horse Comics, co zaowocowało wznowieniem całego cyklu już pod banderą Image Comics. Kosmiczne przygody Heatha Houstona zebrano w czterech pogrubionych księgach, aczkolwiek wydany niedawno w Polsce przez Non Stop Comics tom trzeci kończy główną linię fabularną. Czas więc na ocenę jedenastu rozdziałów wieńczących niesamowite przygody ostatniego spośród tytułowych Agentów Strachu.

Death or Glory tom 2 (Rick Remender/Bengal)

Swego czasu byłem dość mocno zaskoczony faktem, że seria komiksowa ”Death or Glory” kończy się już na jedenastym numerze, ponieważ Rick Remender wielokrotnie pokazywał, ze swoje autorskie tytuły potrafi przeciągnąć znacznie, znacznie dłużej. W zasadzie jak dotąd tylko ”Tokyo Ghost” zaliczyło mniej odsłon, ponieważ aktualnie wydawany ”Scumbag” (zresztą, niedawno zapowiedziany przez wydawnictwo Non Stop Comics) też już ma w zasadzie pewny co najmniej tuzin zeszytów. Jednakże lektura wydanego niedawno w naszym kraju, drugiego i zarazem finałowego tomu tej opowieści wszystko ładnie wyjaśniło – by ta seria mogła trwać dłużej, trzeba by było dość mocno odejść od jej pierwotnego konceptu. A tym była jeszcze bardziej zakręcona wersja fabuły znanej z filmu ”Mistrz kierownicy ucieka”.

Invincible tom 11 (Robert Kirkman/Ryan Ottley i Cory Walker)

Cykl ”Invincible” autorstwa Roberta Kirkmana znany jest z tego, że scenarzysta ten bezceremonialnie odhacza na jego łamach wszystkie najważniejsze i najbardziej rozpoznawalne motywy z komiksów superbohaterskich, lecz zazwyczaj robi to w na tyle niekonwencjonalny sposób, że trudno móc powiedzieć, iż mamy do czynienia z czymś czerstwym oraz oklepanym. Mieliśmy już zatem na łamach serii wielki event, po którym nic nigdy nie będzie takie samo, kosmiczne oraz epickie starcia i liczne, dość niespodziewane cliffhangery. Czego jeszcze nie było? Ano podróży w czasie. W przedostatniej odsłonie ”Invincible” dostaniemy zatem i to.

Ascender tom 1: Nawiedzona galaktyka (Jeff Lemire/Dustin Nguyen)

Są taki momenty, gdy naprawdę bardzo mocno chciałbym zajrzeć w wyniki sprzedaży komiksów z poszczególnych wydawnictw. Z jednej strony wydaje się oczywiste chociażby, że skoro mamy takie zatrzęsienie komiksów autorstwa Jeffa Lemire’a na naszym rynku, to znaczy iż musi się on sprzedawać dobrze. Ale czy jest to aż taki ”samograj”, że w zupełności usprawiedliwiałoby to publikację bodaj pięćdziesięciu pozycji z jego scenariuszem w mniej więcej dwa lata? Mucha Comics właśnie wprowadziła do swojej oferty kolejny cykl współtworzony przez Kanadyjczyka i jest to ”Ascender” – naturalna kontynuacja niedawno zakończonej serii ”Descender”. Znaczy, czy na pewno takiej naturalnej?

Monstressa tom 5: Dziecko wojny (Marjorie Liu/Sana Takeda)

Ojejku, tak mocno jak uwielbiam tę serię, tak trzymam kciuki, by wkrótce dobiegła końca. Z każdym kolejnym tomem ”Monstressy” bowiem coraz bardziej obawiam się tego, iż twórczynie w końcu przeszarżują i przez to z tytułu nie będzie już co zbierać. Znacie to doskonale w komiksowym świecie: świetny i interesujący punkt wyjściowy, rewelacyjny odbiór, gigantyczny sukces, którego twórcy mogli się nie spodziewać i… oczekiwania, by seria trwała i nie skończyła się zbyt prędko. Przez co trzeba przemodelować pierwotny plan na dany tytuł, zmiany niekoniecznie spotykają się z pozytywnym odbiorem, hype maleje, a z czasem już tytuł nikogo nie obchodzi. I w żaden sposób nie twierdzę, że w przypadku ”Monstressy” tak właśnie jest, lecz po prostu obawiam się, iż może tak być. Dlaczego? Seria ta ma bowiem już pięć tomów i ten najnowszy może nie porwał mnie już aż tak mocno jak poprzednie, to jednak niezmiennie prezentuje naprawdę wysoki poziom, zaś lata temu Marjorie Liu powiedziała, iż seria ta nie ma zaplanowanego końca. Nie chciałbym, aby tak dobry tytuł z czasem się rozwodnił.

Die tom 2: Podzielona grupa (Kieron Gillen/Stephanie Hans)

Jeśli nie nastąpi nic niespodziewanego, to seria ”Die” Kierona Gillena i Stephanie Hans we wrześniu tego roku dobiegnie do swojego naturalnego końca, zamykając się raptem w czterech wydaniach zbiorczych. Oznacza to, że wydawnictwo Non Stop Comics wraz z publikacją ”Podzielonej grupy” dobiegła już do półmetka przygody, która powinna zainteresować nie tylko zaprawionych w bojach graczy RPG, chociaż tytuł ten zdecydowanie to oni najlepiej zrozumieją. Jak już wspomniałem przy okazji poprzedniej recenzji, ”Die” powstało z prawdziwej miłości do papierowych systemów fabularnych i jest to największa zaleta, jak i jednocześnie największy kłopot tego komiksu. Dziś zdania swojego nie zmieniam.

Gideon Falls tom 5: Niegodziwe światy (Jeff Lemire/Andrea Sorrentino/Dave Stewart)

Jest kilka takich rzeczy w dłuższych seriach komiksowych rodem z USA, których najzwyczajniej w świecie nie lubię, a niestety są mocno powtarzalne. Jedną z nich nazwę roboczo i na potrzeby tego tekstu ”syndromem przedostatniego tomu”. oznacza on nic innego jak to, że w mojej opinii bardzo często odsłony danego komiksu bezpośrednio poprzedzające wielki finał, są zwyczajnie nudne. Z jednej strony widzimy wyraźnie, że poszczególne wątki zbliżają się do nieuchronnego końca, ale zarazem nie czas to i miejsce na najważniejsze wydarzenia, wielkie zwroty akcji czy ujawnienie jakichś nadzwyczajnych faktów. Niestety, po lekturze piątego tomu serii ”Gideon Falls” muszę przyznać, iż także i tutaj mamy do czynienia z tym swoistym syndromem, o którym przed chwilą właśnie napisałem. Na łamach ”Niegodziwych światów” ostatecznie nie dzieje się bowiem za wiele ciekawych rzeczy.

Niewidzialna Republika tom 3 (Gabriel Hardman/Corrina Bechko/Jordan Boyd)

Wiecie jaki jest zdecydowanie najlepszy dowcip związany z lekturą trzeciego tomu serii ”Niewidzialna Republika” od wydawnictwa Amber? Otóż mianowicie to, że kończy się on dość niespodziewanie napisem ”ciąg dalszy nastąpi” :D Ciekawe tylko czy twórcy tego cyklu mają chociaż trochę podobne zdanie na ten temat? Nie będę tego nawet szczególnie mocno ukrywał – to nie będzie recenzja w najbardziej klasycznym tego słowa znaczeniu. Ba, to chyba w ogóle nie będzie recenzja, tylko swoiste podsumowanie tego, jak wydawnictwo Amber ponownie z kopa próbowało wyważyć drzwi z napisem ”komiksy”, ale przy braniu rozbiegu się potknęło i rozwaliło szlachetne lico. Bo słowo daję – moich pieniędzy ta firma już nie zobaczy, nawet jeśli ostatecznie wydadzą zapowiedziane jakiś czas temu ”Gears of War”. Chociaż i w to wątpię.

Bitch Planet: Triple Feature vol. 1 (różni autorzy)

Pisałem już o tym niejednokrotnie, lecz powtórzę się znowu. Specyficzne zasady wydawnictwa Image Comics to dla twórców świetne pole do popisów, niestety zarówno tych pozytywnych, ale również i negatywnych. Trudno bowiem zliczyć ile dobrze zapowiadających się tytułów zostało zawieszonych lub nigdy niedokończonych. Dziś właśnie o kolejnym takim przypadku. W 2014 roku pojawiła się zapowiedź serii ”Bitch Planet” od scenarzystki Kelly Sue DeConnick i rysownika Valentine De Landro, opowiadającej o alternatywnej przyszłości, w której patriarchat stał się tak bardzo dominujący, iż kobiety uznawane za najbardziej ”nieposłuszne” trafiają do więzienia znajdującego się na innej planecie. Pierwszy story-arc liczył pięć numerów i ukazywał się w miarę regularnie, tylko ostatni zeszyt zaliczył poślizg wynoszący trzy miesiące. Przy drugim było już sporo zabawy, ponieważ kolejnych pięć numerów wydawano przez piętnaście miesięcy, na przełomie 2016 i 2017 roku. Od tego czasu seria wpadła w limbo i chociaż DeConnick co jakiś czas zapewnia, że w końcu wróci, to jednak trudno mi w to jakoś uwierzyć. Po drodze zapowiedziano oraz, chyba ku zdziwieniu absolutnie wszystkich, bez opóźnień wydano także miniserio-antologię ”Bitch Planet: Triple Feature vol. 1”, o której dziś w kilku słowach napiszę.

Criminal tom 4: Zły czas, złe miejsce/Parszywy weekend (Ed Brubaker/Sean Phillips)

Jak doskonale zdajecie sobie z tego sprawę, polskojęzyczna edycja cyklu ”Criminal” autorstwa duetu Ed Brubaker/Sean Phillips to wydania ”2 w 1”, dotąd oparte na wznowieniach opublikowanych już w wydawnictwie Image. Nie wchodząc w mocne szczegóły, tych ukazało się w USA dokładnie 7, co po podzieleniu przez dwa daje trzy i pół wydania zbiorczego. Czytelnicy już od jakiegoś czasu zastanawiali się, co w takim razie Mucha Comics dorzuci do czwartego tomu naszej rodzimej edycji? Czy będzie to coś z najnowszej serii, która w 2019 roku ujrzała światło dzienne? Dokładnie tak się stało i w najnowszej odsłonie cyklu znalazło się miejsce dla ”Parszywego Weekendu”, pierwotnie wydanego jako zeszyty 2 oraz 3 ongoingu, o którym przed chwilą wspomniałem. I muszę przyznać, że tym razem wyszło to zaskakująco fajnie oraz zgrabnie, ponieważ obydwie zawarte w tym tomie opowieści mają jeden dodatkowy punkt wspólny – w komiksach tych bardzo ważną rolę odgrywają… inne komiksy.

The Walking Dead: Here's Negan HC (Robert Kirkman/Charlie Adlard/Cliff Rathburn)

Wielu twórców komiksów bez ogródek przyznaje, że czasami ich misternie ułożone plany dotyczące danych historii mogą w jednej chwili wziąć w łeb, ponieważ nagle dzieje się coś kompletnie nieoczekiwanego. Coś, na co zwyczajnie trzeba zareagować. Robert Kirkman ma w zanadrzu mnóstwo takich anegdotek i co prawda uważam, iż niektóre z nich to takie ładne zagrania pod publiczkę, to jednak wątpię, by scenarzysta mógł przewidzieć to, jak szalenie popularną postacią stanie się debiutujący w setnym zeszycie ”Żywych Trupów” Negan. Jeśli wierzyć temu, co twórca ten wielokrotnie powtarzał, postać ta w finale ”Wojny totalnej” (tom 21) miał pożegnać się z życiem, lecz to, jak mocno przypadł on do gustu czytelnikom sprawiło, iż w głowie scenarzysty zaczęły pojawiać się także i inne pomysły. Negan ostatecznie dotrwał do samego końca serii, raz za razem zaskakując swoimi czynami czytelników, ale przede wszystkim – doczekał się poświęconemu właśnie jemu spin-offa. I właśnie o nim dziś kilka słów.

The Weatherman tom 1 (Jody LeHeup/NathanFox/Dave Stewart)

Uwielbiam te momenty, gdy czytam sobie jakiś komiks w oryginale i myślę sobie ”szkoda, że to nigdy nie wyjdzie w Polsce”, a któryś z wydawców stwierdza ”taaaaak? No to patrz”. Ostatnimi czasy w zaskakiwaniu mnie w taki sposób przodują wydawnictwa KBOOM oraz Non Stop Comics i dziś o najnowszej pozycji z wydawnictwa Image, która ukazała się w naszym kraju nakładem drugiego ze wspomnianych. Cykl ”The Weatherman” bowiem jest jednym z tych tytułów, które jakiś czas temu upatrzyłem sobie w oryginale, absolutnie zachwyciłem się nim, ale totalnie nie spodziewałem się, iż doczekam się rodzimej edycji. I dziś cieszę się, że mam okazję napisać o niej parę słów oraz zachęcić Was do sięgnięcia po niego.

Bloodstrike: Brutalists (Michel Fiffe)

Po czym można poznać naprawdę utalentowanego twórcę? Po tym, że bierze on w ręce potworki wykreowane lata temu przez Roba Liefelda i czyni z nimi coś, co nie tylko ma sens oraz stopy, ale wręcz chce się to polecać każdemu napotkanemu fanowi komiksów. Tak jak swego czasu Brandon Graham odczarował cykl ”Prophet”, Joe Keatinge zachwycił nową wersją ”Glory”, a Warren Ellis zachwycił ”Supreme: Blue Rose”. Od jakiegoś czasu można śmiało postawić obok tych tytułów kolejny i jest nim ”Bloodstrike: Brutalists” Michela Fiffe, aczkolwiek konia z rzędem temu, kto spodziewał się czegokolwiek innego po tym twórcy.

Bitter Root vol. 2: Rage & Redemption (David Walker i Chuck Brown/Sanford Greene/Sofie Dodgson)

”Bitter Root” to komiks, który w ubiegłym roku zdobył nagrodę Eisnera dla najlepszej nowej serii na rynku w USA i nie kryłem się z opinią, że w mojej ocenie wśród nominowanych były lepsze pozycje. Wspominałem zresztą o tym w recenzji pierwszego tomu cyklu, którą możecie przeczytać TUTAJ. Ona powstawała jednak na początku sierpnia ubiegłego roku, zaś z drugim tomem serii miałem okazję zapoznać się dopiero w listopadzie. I chociaż wiem, że zgodnie z wytycznymi ”komisji Eisnerowskiej” komiks ”Bitter Root” otrzymał wyróżnienie za to, co zostało opublikowane w ramach pierwszego story-arcu, to jednak to, co znalazło się w drugim sprawiło, iż inaczej zacząłem na to wyróżnienie spoglądać. Chociaż w teorii nie powinienem.

Chrononauci tom 2 (Mark Millar/Eric Canete/Giovanna Niro)

Rok 2015 – Mark Millar łączy siły z Seanem Murphym i tworzą komiks ”Chrononauci”. Odnoszą sukces i chociaż musiałem to sprawdzić, to nawet ja, a więc naczelny hejter Millara na półkuli północnej, byłem w stanie docenić kilka zabiegów, jakie scenarzysta tam zastosował. Miało to miejsce w 2017 roku, gdy wydawnictwo Non Stop Comics postanowiło sięgnąć po ten tytuł i opublikować go w Polsce. W ubiegłym roku, po wielu zapowiedziach, w końcu udało się wypuścić drugi tom przygód Corbina i Danny’ego, chociaż już bez udziału mocno zajętego w DC Comics Seana Murphy’ego. Rodzimy wydawca zareagował szybciutko i w styczniu do sprzedaży trafił drugi tom serii ”Chrononauci”, który w mojej opinii jest powtórką z rozrywki – jest stosunkowo mocny tam gdzie był wcześniej, zaś kuleje niemal wyłącznie w tych samych miejscach do poprzednik.

Invincible tom 10 (Robert Kirkman/Ryan Ottley/John Rauch i Jean-Francois Beaulieu)

Czas na dziesiąty tom przygód Marka Graysona. Egmont zapowiedział w zeszłym roku na Cyber MFKiG, że seria ta zwolni nieco tempo publikowania kolejnych odsłon i tak też się stanie – tom 11 ukaże się nie za trzy, a za… cztery miesiące. No cóż, myślę iż jakoś to przeżyjemy ;) Tymczasem co tym razem zrobił Robert Kirkman, aby utrzymać zainteresowanie czytelnika? Ano wiecie, takie tam superbohaterskie codzienności – tu ktoś kogoś zdradza i przejmuje władzę nad światem, ale w sumie nic złego z tego nie wychodzi, tam dochodzi do porodu, tu ktoś kogoś gwałci… czekajcie, co? Od razu dopowiem, jeśli chodzi o ten ostatni wątek, to polecą spoilery, ponieważ sądzę iż warto się pochylić nad problemem, który poruszył Kirkman.