Powstawanie kolejnych odsłon serii ”Rat Queens” to materiał na solidny dreszczowiec. Przypomnijmy po kolei: najpierw rysownik Roc Upchurch zostaje aresztowany za przemoc domową i skazany prawomocnym wyrokiem są. W jego miejsce wskakuje Stjepan Sejic, który rezygnuje po raptem czterech zeszytach ze względu na kontuzję pleców (notabene, nie wyleczył jej do dziś). Wiebe zatrudnia zatem debiutantkę Tess Fowler, która również rezygnuje po kilku odsłonach, oskarżając scenarzystę o to, że za wszelką cenę próbował utrudnić jej pracę nad komiksem i doprowadzić do powrotu Upchurcha. Wiebe decyduje się zamknąć serię na 16 numerze i zrelaunchować tytuł, który i tak był już mocno krytykowany za odbiegnięcie od tego, co było u podstaw serii. Nowe/stare ”Rat Queens” (czyli od tomu czwartego) ignoruje zatem wydarzenia z całego trzeciego tomu oraz pewne wątki z drugiego, ale z jakiegoś powodu zachowuje ciągłość numeracji. Nieważne. Tym razem do Wiebego dołącza Owen Gieni i wspólnymi siłami udaje się im wyprodukować aż piętnaście numerów serii, po czym scenarzysta ogłasza, że oddaje swój tytuł w ręce innych twórców, ponieważ czuje psychiczne wypalenie i przyznaje, iż w trakcie prac nad przygodami Szczurzych Królowych zmagał się z depresją. I właśnie w tym momencie jesteśmy właśnie z publikacjami od wydawnictwa Non Stop Comics. Przypomnę tylko, że ”Rat Queens” to teoretycznie cały czas, no cóż, komediowe fantasy mocno przesiąknięte klimatami papierowych RPGów.
